باور نمی کنم مرا با تو پیوستنی چنین باشد

آسمان  همچو صفحه ي  دل  من ، روشن  از جلوه های  مهتابست

امشب ازخواب خوش گریزانم ، که خیال تو خوشتر ازخوابست

خیره بر سایه های وحشی بید ، می خزم در سکوت بستر خویش 

باز  دنبال   نغمه ای  دلخواه  ،  می نهم  سر  بروی   دفتر  خویش 

تن    صدها    ترانه    می رقصد   ،    در    بلور   ظریف    آوایم

لذتی  ناشناس  و رویا  رنگ  ،  می دود  همچو خون  به  رگهایم

آه ... گویی ز  دخمه  دل  من  ،  روح   شبگرد  مه  گذر کرده

یا نسیمی در این ره  متروک  ، دامن  از عطر   یاس تر  کرده 

بر لبم  شعله های  بوسه ي  تو ،  می شکوفد چو لاله  گرم  نیاز

در خیالم   ستاره ای    پر نور ،  می درخشد   میان    هاله   راز 

ناشناسی  درون  سینه ي  من  ،  پنجه  بر چنگ  و رود  می ساید

همره    نغمه های    موزونش   ،  گوییا    بوی    عود    می آید

آه...  باور نمی کنم  که   مرا ،  با   تو   پیوستنی   چنین   باشد 

نگاه آن  دو  چشم  شور افکن  ، سوی  من  گرم   و  دلنشین  باشد

بی گمان  زان جهان رویایی  ،  زهره بر من  فکنده  دیده ي عشق

می نویسم بر وی دفترخویش ، جاودان باشی ای سپیده ي عشق