من عاشق نبودم....

تب دارترين تب زده ي بستر دردم

پر سوز ترين زمزمه ي حنجر دردم

رنگ رخ من بر همگان فاش نموده

در باغ جفا جلوه ي نيلوفر دردم

فرياد دگر زد دهن سوخته ام تا

تر شد لب خشكيده اش از ساغر دردم

عاشق خسته دل باور دردم

يك ذره ي ناچيز ز خاكستر دردم

پژمرد گل روی تو از تابش خورشید

در سایه نشینیم و به جانانه بگرییم

لبریز شرای دگر کاسه صبرم

بر حال تو و این دل ویرانه بگرییم

نومید ز دیدار تو گشته دل من

بنشین به کنارش، پریشانه بگرییم

گردیم چو پروانه به گرد سر معشوق

چون شمع در این گوشه کاشانه بگرییم

این عقده مرا می‏کشد ای داد

پیش نظر مردم بیگانه بگرییم

دلمو همین جاها گذاشته بودم ندیدی؟

توی چشمای تو جا گذاشته بودم ندیدی؟

دل من کوچیک بود اما یه عالم پرنده داشت

واسه گنجشکا رو شونه ی زمین دونه می کاشت

با تموم سادگیش زیر بارون قدم می زد

پاییزو قرق می کرد و دنیا رو به هم می زد

آرزو داشت آدما آسمونو رها کنن

یه بارم خدا رو تو قلب زمین پیدا کنن

یه نفر پیدا بشه قفل بهشتو بشکنه

قصه ی جهنم این طلسم زشتو بشکنه

دل من خیلی می خواست یه روزی در به در بشه

با نگاه مهربونت عازم سفر بشه

محبوب من جهان، غزلی عاشقانه است

اين بهترين تصور من از زمانه است!

در چارچوب آبی دنيا حيات ما

يک لحظه استراحت در قهوه خانه است!

دنيا به لطف عشق چنين ديدنی شده

چون آتشی که جلوه ی آن در زبانه است!

اما بدون عشق، جهان با جنون جنگ

ميدان يک مسابقه ی وحشيانه است!

دنيا بدون عشق خودش يک جهنم است

توصيف يک جهنم ديگر نشانه است!

عاشق شو تا سرشت جهان را عوض کنيم

با من بخوان که فرصت ما يک ترانه است!

صبح بى تو رنگ بعد از ظهر يك آدينه دارد

بى تو حتى مهربانى حالتى از كينه دارد

بى تو مى گويند تعطيل است كار عشقبازى

عشق اما كى خبر از شنبه و آدينه دارد

جغد بر ويرانه مى خواند به انكار تو اما

خاك اين ويرانه ها بويى از آن گنجينه دارد

خواستم از رنجش دورى بگويم

يادم آمد عشق با آزار خويشاوندى ديرينه دارد

در هواى عاشقان پر مى كشد با بى قرارى

آن كبوتر چاهى زخمى كه او در سينه دارد

ناگهان قفل بزرگ تيرگى را مى گشايد

آن كه در دستش كليد عاشقي بي كينه دارد

گناهی ندارم ولی...

گناهي ندارم ولي قسمت اينه

كه چشمهاي كورم به راهت بشينه

براي دل من، واسه قلب خسته ام

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

سر از كارِ چشمات، كسي در نياورد

كه هركي تو رو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من، واسه جسم ِ خسته ام

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

واسه من كه بر عكس كار زمونه

يكي نيست كه قدرِ دلم رو بدونه

گناهي ندارم، ولي قسمت اينه

كه چشمهاي كورم به راهت بشينه

هنوزم زمستون به يادت بهاره

تو قلبم كسي جز تو جايي نداره

صداي دلم ساز ِ ناسازگاره

سكوتم به جز تو صدايي نداره

تو فكر و خيالم، همش فكر ِ اينم

كه دستات رو بازم تو دستام ببينم

ولي حيف از اين خواب پريدم كه بازم

با چشمهاي كورم به راهت بشينم

سر از كارِ چشمات، كسي در نياورد

كه هركي تو رو خواست يه روزي بد آورد

براي دل من، واسه جسم ِ خسته ام

مني كه غرور رو تو چشمات شكستم

روزگارم مرد با تمام خاطراتش

با شمایم نشنیدید؟ جوابم بدهید

تشنگی کشت مرا جرعه ی آبم بدهید

تشنه ام وای اگر آب به دستم نرسد

دست کم آب ندادید سرابم بدهید

سالها هست که این شهر به خود مست ندید

عقل ارزانییتان باد شرابم بدهید

درد عشق است که جز مرگ ندارد مرحم

چوبه ی دار محیاست طنابم بدهید

خواب تا مرگ، کسی گفت فقط یک نفس است

قسمتم مرگ نشد فرصت خوابم بدهید

گفته بودید که هر جرم عذابی دارد

عاشقی جرم بزرگیست عذابم بدهید