دو شعر زیبا

سلام. یه مدت نبودم. خیلی سرم شلوغ بود. قول می دم از این به بعد بیشتر پیشتون باشم. به آپ امروزم توجه کنید

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

شوق ِ پرواز مجازی ، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب ِ زرد و غمگین ، پلّه های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سرشکسته ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی ، پارکهای این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را، روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحهء باز حوادث

در ستون تسلیت ها ، نامی از ما یادگاری

روزي سبزي بود آن روزي كه فهميدم تو را

با دو چـشـم تـازه ام آن روز مي ديدم تو را

از گـمـانـم تـا خـيـالـت فــاصـلـه بـسـيـار بود

از هـمـان اول دلـم از عـشـق تو بـيـمـار بود

سـيـنـه ات پـر بود از رويـاي غـوغـاي نـهـان

بر دلـم آواز مـي خـواندي كه بر پـيـشـم بمان

مست بودم از شراب آن دو چشم مست تو

هست مي دادم براي لحظه اي در دست تو

روزهــــا بــا يــاد تـو شــــب مـــي شـــدنــد

خــنــده هــا بـا رفــتــنــت تـب مــي شـدنـد

از تــو و از چـــشـــم تـــو كـم مــي شــــدم

بــا فــراغــت مــونــس غــم مــي شــدم

كـــاش مـي شــد تـا فــرامــوشــت كــنــم

آتــشــي ســركــش ، كــه خــامــوشــت كنم

حــال مــي بــيــنــي چــه آمــد بــر ســرم

از وجــودم نــيــســت جــز خــاكــســتــرم

تو یادم کن

عشق ...

تو اي زيبا ترين شعر رهايي .... تو اي گلبرگ سرخ آشنايي

ميان كوچه هاي قلب تارم .... به دنبال تو مي گردم كجايي

دوست خوب داشتن بهتر از تنهايي و تنهايي بهتر از با هر كس بودن است

گذر كردم ز قبرستان زماني ........ رسيدم بر سر قبر جواني

به زير قبر مي ناليد و ميگفت ... رفيقان قدر يكديگر بداني

من كه از عشقت وفا مي خواستم .... در دلت يك ذره جا ميخواستم

چون غريبي ساده و بي ادعا ................... مثل تو يك آشنا ميخواستم

آمدي اما به وقت رفتنت ................ ماندنت را از خدا مي خواستم

من دعا كردم بماني بيشتر .......... از تو هم من يك دعا مي خواستم

من براي اشكهايم بعد تو ...................... قدر يك درياچه جا ميخواستم

پيوسته دلم دم از هواي تو زند ... جان در تن من نفس براي تو زند

گر بر سر خاك من گياهي رويد ............. از هر برگش بوي وفاي تو زند

عشقت را نصيب كسي كن كه لايق آن باشد نه تشنه ي آن ؛‌زيرا هر تشنه اي روزي سيراب مي شود

امروز همان ديروزي است كه مي گفتم خدايا ... فردا را خواهم ديد ؟ و امروز فردايي است منتظرش مانده بودم . تمام امروز ها و ديروز ها پا بر جا مي ماند و من رهگذر خورشيد و مسافري هستم كه فردا را روشن مي كنم

تو مثل ستاره ها مي ماني ؛ مانند آنها دست نيافتني ؛ مانند آنها قشنگ اما يك فرقي با آنها داري ... آنها زيادند و تو تك هستي

گفتم ز سرنوشت بنديش و آسمان

گفتي غمين مباش كه آن كور و اين كر است

ديدي كه آسمان كر و سرنوشتِ كور

صدها هزار مرتبه از ما قوي تر است

کبوتر

توي سرماي زمستون يه كبوتر روي ايوون

خيس شده پر هاي نازش ديگه بالش نداره جون

بس به آسمون نگاه كرد ديگه چشماش شده خسته

آخه اون خبر نداره خودش هم بارش رو بسته

يه دلش پر اضطرابه ، يه دلش پر اميده

توي آسمون آبي اون هنوز دوستي نديده

دلش رو زدش به دريا ، بره دنبالش به هر جا

 اما افسوس يه شكارچي نشسته پشت درختها

تا بلند مي شه از ايوون مي ريزه روي زمين خون

تا مي ريزه رو زمين خون مي شينه جفتش رو ايوون

بس به آسمون نگاه كرد ديگه چشماش شده خسته

آخه اون خبر نداره خودش هم بارش رو بسته

يه دلش پر اضطرابه ، يه دلش پر اميده

توي آسمون آبي اون هنوز دوستي نديده

  انسانها براي هم مانند يك كتاب مي مانند . زماني كه يكي از آنها تمام شد سراغ ديگري مي روند . يادمان باشد جلوي هيچكس تند تند خود را ورق نزنيم

ديشب ز غمت خيمه به ميخانه زدم

با ياد غمت بوسه به پيمانه زدم

در ساغر خود جلوه ي چشمان تو ديدم

ديوانه شدم مشت به پيمانه زدم

تقصير دلم چيست كه چشمان تو زيباست

حاجت به بيان نيست كه از روي تو پيداست

من تشنه ي يك لحظه تماشاي تو هستم

افسوس كه يك لحظه تماشاي تو روياست

در نگاهت خستگي معنا نداشت ..... وسعت پاك تو را دريا نداشت

آه اي جاريتر از خورشيد خوب ......... كاشكي هرگز نمي كردي غروب

سر گذشت غم هجران تو گفتم با شمع

آنقدر سوخت كه از گفته پشيمانم كرد

من به غير از تو ندارم همدمي ... اي كه بر زخم دلم تو مرهمي

آتش عشقت مرا بيدار كرد ... از هر آنچه غير توست بيزار كرد

باز اومدم

  قلبم را در روشني امروز تقديمت مي كنم ؛ شايد .... شايد در تاريكي فردا فراموشم نكني

  الهي گرچه درويشم ولي از من داراتر كيست كه او دارايي من است

  اگر كسي بي هوا وارد زندگيت شد بدان كار خدا بوده است ...

  اگر بي محابا دلها قبل از دستها به هم گره خورد بدان كار خدا بوده است ...

  اگر گريه هايت در خنده ي غفلت ديگران شنيده نشد تا خرد نشوي بدان تنها محرمت خدا بوده است ...

  حال نيز اگر دلت شكسته و بغض تنهايي گلويت را مي فشرد شك نكن تنها مرحمت خداست كه از سر تواضع يك بهانه براي نوازشت پيدا كرده است ؛ مي داني آخر خدا خيلي تنهاست ...

  عشق محكومي است كه محاكمه نمي شود ؛ ديوانه ايست كه معالجه نمي شود ؛ بيگانه ايست كه شناخته نمي شود ؛ سكوتي است كه شكسته نمي شود و فريادي است كه ساكت نمي شود ...

  انتظار مانند دريايي است كه هر چه پيش رويم عميق تر مي شود

  به نقل از وب یک دوست :

يك روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي كردم ، ترس تمام وجودم را فرا گرفت ؛ ترسيدم مبادا مانند گل نيلوفر تنها شوم . با خود گفتم : گل نيلوفر چه مغرور است كه اينگونه تنها شده است و سريعاً از كنار مرداب عبور كردم ....

اكنون كه مي بينم خودم مرداب شده ام دنبال يك گل نيلوفر مي گردم كه از تنهايي بيرون نميرم . آري اكنون خيلي خوب مي فهمم كه گل نيلوفر مغرور نيست ؛ او خودش را وقف مرداب كرده است ...

  انسان شاگردي است كه درد و اندوه او را تعليم مي دهد و هيچكس بدون احساس اين معلم توانايي شناختن خود را ندارد

چندی عشق ... .

روي قـبـرم بـنـويـسـيـد مسـافـر بوده است

 بنويسيد كه يك مـرغ مـهـاجـر بـوده است

بنويسيد زمين كـوچـه ي سـرگـردانـيـسـت

 او در ايـن مـعـبـر پرحـادثه عابر بوده است

صـفـت شـاعـر اگر هـمـدلي و هـمـدرديـسـت

 در رثـايـم بـنـويـسـد كـه شـاعـر بـوده است

بنويـسـيـد : اگر شـعـري از او مـانـده بـجـاي

 مـردي از طايفه ي شعر مـعـاصـر بـوده اسـت

مدح گـويـي و ثـنـا خـوانـي اگر ديـن داريست

 بنويسيد : در ايـن مـرحـلـه كافر بـوده اسـت

 غــــزل حـجـرت مـن را هـمـه جـا بـنـويـسـيـد

روي قــبــرم بـنـويـسـيـد : مـهـاجـر بوده است

  به ياد آرزوهايي که مي ميرند سکوتي مي کنم سنگين تراز فرياد

  شب بود ، شمع بود ، من بودم و غم ... شب رفت ، شمع سوخت ، من ماندم و غم ...

  خداوند هر گاه بخواهد انساني را فاسد كند او را به تمامي آرزوهايش مي رساند

  پروردگارا از عشق امروزمان چيزي براي فردايمان باقي بگذار... به اندازه يك نگاه ... به اندازه يك لبخند ... تا به ياد داشته باشيم كه روزي عاشق هم بوديم ...

  مرا اينگونه باور کن... کمي تنها ، کمي بي کس ، کمي از يادها رفته... خدا هم ترک ما کرده ، خدا ديگر کجا رفته...؟! نمي دانم مرا آيا گناهي هست..؟ که شايد هم به جرم آن ، غريبي و جدايي هست..؟؟؟

  مرغ شب خوابيد و من از گريه بيدارم هنوز گر چه رفتي از برم مشتاق ديدارم هنوز

شمع سوزان توام اين کونه خاموشم نکن از کنارت ميروم اما فراموشم نکن

  مرگ از زندگي پرسيد : چرا من تلخ تر از تو هستم در حالي كه پايان تو ام ؟ مرگ گفت : چون تو حقيقت داري ولي من حقيقت ندارم ... .

  مهم نيست كه قشنگ باشي ؛ قشنگ اين است كه مهم باشي حتي براي يك نفر... .

  شكسپير : يا به اندازه ي آرزوهات تلاش كن و يا به اندازه ي تلاشت آرزو كن

چند جمله ي زيبا

  اقتدار دل شکسته به اندوهي است که سروده نمي شود .

  مردي که کوه را از ميان برداشت کسي بود که شروع به برداشتن سنگ ريزه ها کرد

  فقط کساني می خواهند مثل بعضي آدمهاي ديگر باشند که خودشان کسي نباشند

  انسان ها دو دسته اند : آن هايي که بيدارند در تاريکي و آن هايي که خوابند در روشنايي .

  عاشق خام ميگه : چون به تو نياز دارم دوستت دارم ؛ اما عاشق پخته مي گه : چون دوستت دارم بهت نياز دارم .

  براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت آورد ديوانه هيچ نداشت و گريست (گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد) اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشک است و قيمت اشک عشق

  گفت : عاشقي مرد ، بيا به يادش لحظه اي سکوت کنيم . گفتم : اگر بخواهيم براي عاشقان سکوت کنيم ، بايد عمري را ساکت باشيم ...

  اگر کسی می گوید که برای تو می میرد دروغ میگوید!!! حقیقت را کسی می گوید که برای تو زندگی می کند

  دستانم تشنه ي دستان توست ؛ شانه هايت تکيه گاه خستگي هايم با تو مي مانم بي آنکه دغدغه هاي فردا را داشته باشم زيرا مي دانم فردا بيش از امروز دوستت خواهم داشت